რატომ ვგრძნობთ თავს მარტოდ მაშინაც კი, როცა ადამიანებით ვართ გარშემორტყმული

შესაძლებელია მთელი დღე ადამიანებთან გაატარო, ბევრ შეტყობინებას უპასუხო და საღამოს მაინც ძლიერი მარტოობა იგრძნო. ეს წინააღმდეგობა არ არის. სოციალური კონტაქტის რაოდენობა და კავშირის ხარისხი ერთი და იგივე არაა.

მარტოობა ხშირად გვანიშნებს, რომ არსებული ურთიერთობები ჩვენს მნიშვნელოვან საჭიროებას ვერ პასუხობს: გულწრფელობას, მიღებას, საერთო გამოცდილებას, უსაფრთხოებას ან ურთიერთზრუნვას. ის ნაკლი კი არა, სიგნალია — ისევე როგორც შიმშილი გვახსენებს საკვების საჭიროებას.

მარტოობა და მარტო ყოფნა განსხვავდება

მარტო ყოფნა გარეგანი მდგომარეობაა; მარტოობა — შინაგანი განცდა. შეგიძლია მარტო იყო და სიმშვიდეს გრძნობდე, ან წვეულებაზე იდგე და თავი უხილავად ჩათვალო. პრობლემა ადამიანების უბრალო რაოდენობით ყოველთვის ვერ წყდება.

ზოგჯერ მეტი შეხვედრა კიდევ უფრო გვღლის, რადგან ყოველ მათგანში საკუთარ თავს ვფარავთ. ასეთ დროს საჭირო შეიძლება იყოს არა უფრო ფართო წრე, არამედ ერთი უფრო ნამდვილი საუბარი.

როცა კავშირში როლს ვასრულებთ

თუ მუდმივად მხიარული, ძლიერი, მზრუნველი ან პრობლემების მომგვარებელი უნდა ვიყოთ, სხვები ჩვენს როლს იცნობენ, მაგრამ ჩვენამდე სრულად ვერ მოდიან. კავშირი გარედან ფუნქციონირებს, შიგნით კი განცალკევება იზრდება.

ჰკითხე საკუთარ თავს:

• ვისთან შემიძლია ვთქვა „არ ვიცი“ ან „დღეს რთულად ვარ“?
• რომელ ურთიერთობაში ვცდილობ შთაბეჭდილების შენარჩუნებას?
• ვისთან ვგრძნობ, რომ ჩემი მოსმენა სწრაფ რჩევაზე მნიშვნელოვანია?

პასუხები კავშირის ხარისხს უფრო კარგად აჩვენებს, ვიდრე კონტაქტების სია.

მცირე გულწრფელობა ქმნის სიახლოვეს

ღრმა კავშირისთვის პირველივე საუბარში მთელი ცხოვრების მოყოლა საჭირო არ არის. დაიწყე მცირე, უსაფრთხო სიმართლით: „ბოლო დღეებში ცოტა გამიჭირდა“, „ამ თემაზე ხშირად ვნერვიულობ“, „შენი ნახვა მართლა მომენატრა“.

შემდეგ დააკვირდი პასუხს. გისმენს ადამიანი? სვამს კითხვას? პატივს სცემს შენს საზღვრებს? სიახლოვე თანდათანობითი გაცვლაა და არა ერთჯერადი ემოციური გამოცდა.

ნუ დაელოდები, რომ სხვამ გამოიცნოს

მარტოობისას შეიძლება გვინდოდეს, ვინმემ თვითონ შეამჩნიოს და დაგვიკავშირდეს. ეს სურვილი ბუნებრივია, მაგრამ დუმილი ხშირად არასწორ დასკვნებს აჩენს: „არავის ვჭირდები“. ადამიანებმა შეიძლება უბრალოდ არ იცოდნენ, რომ მათთან ყოფნა გვჭირდება.

სცადე კონკრეტული მოწვევა: „ამ კვირაში ნახევარი საათით გასეირნება ხომ არ გინდა?“ ან „შეგიძლია დღეს უბრალოდ მომისმინო? რჩევა ჯერ არ მჭირდება“. მკაფიო თხოვნა ურთიერთობას მოქმედების შესაძლებლობას აძლევს.

მოძებნე განმეორებადი სივრცე

მეგობრობა მხოლოდ ძლიერი ქიმიისგან არ იბადება. მას განმეორებითი შეხვედრა და საერთო კონტექსტიც სჭირდება. კურსი, მოხალისეობა, სპორტული ჯგუფი, წიგნის კლუბი ან სამეზობლო აქტივობა ადამიანებს საშუალებას აძლევს, ერთმანეთს წნეხის გარეშე, დროთა განმავლობაში გაეცნონ.

აირჩიე სივრცე, სადაც თავად საქმიანობაც გაინტერესებს. ასე ყოველი შეხვედრის წარმატება ახალი მეგობრის პოვნაზე აღარ იქნება დამოკიდებული.

იზრუნე კავშირზე საკუთარ თავთან

სხვებთან სიახლოვე რთულდება, როცა საკუთარ გრძნობებს მხოლოდ მაშინ ვამჩნევთ, როცა ისინი უკვე ძალიან ძლიერია. დღიურში რამდენიმე წინადადება, მშვიდი გასეირნება ან კითხვა „რას ვგრძნობ და რა მჭირდება?“ შინაგან კონტაქტს აძლიერებს.

ეს სხვებს არ ანაცვლებს. პირიქით, გვეხმარება მათთან უფრო გასაგებად მივიდეთ.

მარტოობის საპირისპირო ყოველთვის ხალხი არ არის. ხშირად ის არის გამოცდილება: ვიღაც ხედავს ჩემს ნამდვილ სახეს და მაინც რჩება.

ნუ გადააქცევ მარტოობას პირად განაჩენად

მარტო გრძნობა არ ნიშნავს, რომ უინტერესო, არასასურველი ან ურთიერთობისთვის „უვარგისი“ ხარ. კავშირის შექმნაზე გავლენას ახდენს გარემო, ცხოვრების ეტაპი, დრო, დანაკარგი, გადაადგილება და სხვა ადამიანების ხელმისაწვდომობაც.

თუ მარტოობა ხანგრძლივია და უიმედობას, ძლიერ შფოთვას ან ყოველდღიური ცხოვრებისგან ჩამოშორებას ახლავს, პროფესიონალთან საუბარი შეიძლება მნიშვნელოვანი მხარდაჭერა იყოს. დანარჩენ შემთხვევებში პირველი ნაბიჯი ხშირად პატარაა: ერთი გულწრფელი შეტყობინება, ერთი განმეორებადი სივრცე და ერთი ურთიერთობა, რომელშიც ნელ-ნელა მეტ ნამდვილ თავს ვაჩვენებთ.

ნამდვილი კავშირის შენარჩუნებაში ასევე გვეხმარება ჯანსაღი ემოციური საზღვრები.